De weg naar een mooi(er) aquarel
Als nieuwe cursist vond ik de les knap lastig.
Wanneer Margo het doet lijkt het zo gemakkelijk, schetsje wat lijnen.
Dan ga ik aan de slag en merk ik dat de potloodschetsen nog wel lukken, maar uiteindelijk schilder ik het weer op mijn vertrouwde manier: te precies. Ruzie met de palmbladeren, te eentonig, niet de goede kleur en vorm. Na mijn idee dus niet goed genoeg om in te sturen. Het is voor mij dan ook een hele stap om het toch te doen!
De laatste les van de cursus van je hand naar de wand! Veel geleerd en inspiratie opgedaan.
Dit aquarel stelt een weg voor die uiteindelijk naar de zee leidt. Voorin het zand. Bij de rotspartijen plasjes water en in de “verte” de zee.
Het ging mij om de diepte, de suggestie van afstand naar de zee en de verschillende rotspartijen met hun enorme hoogten en de nietigheid die je dan ervaart.
Ik heb vnl de kleuren gebrande sienna en gele oker gebruikt.
Ik ben gestopt omdat ik merkte dat ik te lang doorging en de rotsen begon dicht te schilderen.
Ik ben over het uiteindelijke beeld tevreden maar over de aquareltechnieken minder. Ik heb nog veel te leren maar daarom geniet ik ook zo van deze cursussen!
Ik herinner mij de opwinding toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met een steenmannetje. Het was zo simpel maar ook zo doeltreffend en vooral geruststellend wanneer je, lopend door een onbekend en uitgestrekt gebied, wandelt met een zeer summiere beschrijving en weinig richtingsgevoel.
Er wordt melding gemaakt van steenmannetjes die je moet volgen. Die steenmannetjes zie je ook heel veel op pelgrimspaden en variëren van enkel stenen op elkaar gestapeld tot manshoge stapels waar iedere wandelaar weer een eigen gekozen steen er bijlegt of stapelt.
Het ging in deze opdracht om 1 opvallend aspect eruit te lichten en de rest wat vager te houden.
Ik heb de stenen wat meer gekleurd dan ze in werkelijkheid zijn maar ik vind dat dat recht doet aan de verschillende wandelaars met hun verscheidenheid en diverse intenties.
Het steenmannetje wijst je de weg als wegwijzer en daarna ga je weer op zoek naar de volgende en zo vervolg je je pad.
“Het bijzondere in het alledaagse” was het thema van deze 6e les.
Soms loop ik in een bos of park en zie dan zoveel kleuren in bomen, zo intens , dat de omgeving bijna verdwijnt en ik alleen nog maar naar de stam kan kijken.
Dit heb ik getracht weer te geven. Het was moeilijk om op tijd te stoppen. Steeds dacht ik wel, o ja, hier valt de schaduw, dus wat donkerder en hier het licht etc. etc. Maar genoeg is genoeg!
Toch geeft het wel een beetje een beeld van wat ik bedoel……. Ik ben redelijk tevreden.
Ik vond het leuk om een wat groter werkstuk te maken en om wat te spelen met de verf. Ik zag een heel klein plaatje van een zwart beeld voorbijkomen en heb dit vergroot. Ik heb een zeer beperkt kleurenpalet gebruikt en geprobeerd ook het licht te vangen.
Na een afwezigheid van 2 maanden!, door een staaroperatie een gecompliceerde breuk van mijn scheenbeen, ben ik er weer!
Ik kan weer rechtop zitten en dus…..aquarelleren!! Wat heb ik dat gemist.
Ruim een half jaar geleden heb ik een schets gemaakt die een aantal beelden die steeds op het nieuws waren voor mij vertaalden. De stromen vluchtelingen, de verwoesting van de steden en de lange weg die velen over het land, de bergen of de zee moesten maken, maakte grote indruk op mij. Ik heb getracht deze beelden te combineren in een aquarel.
22 jaar geleden werden wij tijdens een wandelvakantie in Zuid Frankrijk (heel vroeg in de ochtend) bij een pad afgezet. Het was heel erg mistig. Je zag nauwelijks iets van de omgeving en ook het pad was slechts enkele meters zichtbaar. Na zo’n 5 minuten gelopen te hebben doemden er plotseling een aantal paardenkoppen uit de mist op ons pad op. Hun lijf kon je nauwelijks tot niet zien. We schrokken erg. Het waren wilde paarden!
Dit beeld heeft veel indruk op mij gemaakt. Ik vond het moeilijk om mist te schilderen en ook paardenkoppen waren geheel nieuw voor mij. Toch ben ik redelijk tevreden. En het was heel leuk om uit te proberen.
Ik heb deze aquarel onlangs ook ingestuurd. Met de kritiek heb ik geprobeerd wat te doen. De boog nog wat donkerder gemaakt en de rechtermuur wat meer aandacht gegeven. Oude deuren vind ik fascinerend. Deze was oud, vermolmd en hing scheef. Het was leuk om te doen.
De opdracht was iets wat mij boeide als eyecatcher te gebruiken, er in ieder geval uit te laten springen.
Oude deuren vind ik vaak fascinerend. Deze deur was oud, gedeeltelijk vermolmd en hing scheef en toch klopte het bij het totale beeld.
Ik heb heel vaak naar de foto moeten kijken omdat het perspectief, de bovenkant van de deur en de onderkant van de deur zo tegengesteld lijken. Ik hoop dat het me gelukt is om, naast de eyecatcher, de deur, de verweerde en afgebrokkelde en afgesleten muur goed over te brengen . Soms was er geen duidelijk hoek of pleisterwerk.
Het moeilijkste vond ik de schaduw van de boog links boven de deur. Rechts was de deur maar gedeeltelijk zichtbaar door de rechter muur. Ik heb er met veel plezier aan gewerkt.
