De weg naar een mooi(er) aquarel
Het is niet een straatje en er zijn ook geen mensen, maar ik wilde deze toch plaatsen. Dit huisje bestaat echt. Niet in de Efteling, maar ergens in de Eiffel.
Dit was een hele klus om te maken. Ik heb veel tijd genomen voor de tekening. Wat ik erg lastig vind is om het simpel van kleur te houden. Ik vind het een beetje te bont geworden. Er gebeurt nu zoveel in beeld. Perspectief zit er wel goed in. Nu de kleur nog. Margo, jij hebt vast geweldige tips voor me.
Jong en oud ,valide en invalide , kunstenaars , verliefde stellen , je komt ze allemaal tegen in het straatleven!
Ik heb de smaak te pakken. Ik heb nu de ooglijn hoger gelegd, zodat de mensen ruimte aan de voorkant hebben. De wandelaars komen nu naar je toe. De gekleurde paraplu’s versterken de vrolijkheid van het gezelschap. Ondanks de regen.
Met dit weer kan je het beste dicht bij het water zijn. Zie hier mijn allereerste aquarelschets van mensen. Ik zag er tegenop. Mensen tekenen, dat is het moeilijkste wat er is. Maar met zo’n goede uitleg van de les voelde ik me gesteund om de aquarelsprong te wagen. En ik ben er trots op. De perspectief zal hier en daar niet helemaal kloppen, maar enfin… Margo en Gerda, zijn er nog tips voor verbeteringen?
