De weg naar een mooi(er) aquarel
Heerlijk om te ontdekken dat het aquarel gaandeweg steeds mooier wordt. Ik ben ook tevreden met het resultaat. Het hielp natuurlijk dat ik onlangs de Aquarel-driedaagse heb gevolgd, waarin de lifttechniek uitgebreid is geoefend! Misschien hadden de rozenbottels nog wat meer achtergrond moeten hebben, nu ‘zweven’ ze een beetje. Maar ik durf er niet nog meer blaadjes bij te maken, ben bang dat de zachte kleuren van de nat-in-nat achtergrond dan wegvallen.
Bloeiende heide op de Utrechtse Heuvelrug. Ik heb geprobeerd vooraan in drogere techniek iets meer uit te werken om meer diepte te krijgen.
Hoi Margot,
Lasrig hoor die nat in nat techniek. Ik heb de drie werkjes waar mee ik ben begonnen geüpload.
ik dacht dat ik heel geduldig was, maarmerkte nu dat ik veel te snel weer wat ging doen.
Vooral bij de eerste vloeide mijn verf heel snel in elkaar over. Misschien ook omdatik te dunnen verf had
Bij de tweede vind ik de bomen goed geslaagd, maar mis ik kleur en spanning in de “bollenvelden”. Volgens mij was bij het werken aan de linker boom het papier goed droog voor wat ik wilde doen
Bij de derde ben ik tevreden over de velden, misschien wat flets, maar vind ik de bomen te wollig en zou er wat mij betreft meer accent naar de horizon mogen ( maar daar bleef de verf vloeien).
Ik ook moeilijk dat het leek alsof het papier op de ene plek al droger was als op de andere plek.
Kun je zien hoe nar het papier gaande weg je schilderproces is?
Op naar de volgende, het blijft leuk en inspirerend.
Groetjes, Marjolein
Deze keer dunne verf gebruikt bij de nat in nat opdracht. Het geeft wel een licht, teer voorjaarsgevoel.
Ngorongoro is een caldera, een 2-3 miljoen jaar geleden ingestorte vulkaan met een oppervlak van 260 vierkante kilometer. De wanden van de krater (bergen) zijn ca. 600m hoog, in het midden ligt een zoutmeer, met uitgestrekte, dorre zandvlakten en wat struikgewas. Het is heel dichtbevolkt met wild, vooral dieren op jaarlijkse trektochten.
Dit aquarel is naar een voorbeeld van een foto (gemaakt vanaf de rand), die een heel klein stukje laat zien. De diepte en wijdsheid van dit landschap komt er niet helemaal uit.
Nat in nat leek mij een mooie techniek om zo’n prachtig gekleurde lucht te schilderen. Deels gelukt, maar ik wilde er teveel aan doen, mat andere woorden: ik ben wat te lang doorgegaan. De kleuren zijn op de foto wat anders dan in het echt. Toch wel een aardige poging.
Het resultaat van een nat-in-nat aquarel is steeds weer verrassend: is het wat je voor ogen had? Is het herkenbaar? (Mijn man zag hier een wei met roodbonte koeien…😁). Maar iedereen mag natuurlijk een eigen interpretatie hebben, het is vrij abstract. Ik moet nog veel ontdekken: hoe dik moet de verf zijn, hoeveel moet je aanbrengen en waar, wanneer kun je het best stoppen. Nog veel te oefenen!
Het portret van zoon en aanstaande schoondochter (over 3 weken is de bruiloft!) in kleur. Het lastigste is om het gelijkend te krijgen, vooral de uitdrukking/ uitstraling. Ik heb heel wat gelift en weer geschilderd en geglaceerd, maar ben tevreden met het resultaat. Als er nog tips zijn, dan hoor ik die natuurlijk graag!
Met deze techniek ben ik aan het worstelen geweest. Drie aquarellen gemaakt en alle drie raken ze “kant noch wal”.
Ik denk dat het komt, omdat ik (te veel) vastzit aan het idee dat ik duidelijk moet zien wat het voorstelt (ik heb dat zelfs bij de aquarel van Margot bij het voorbeeld). Abstractie/met eigen interpretatie vind ik wel interessant, maar ik wil het wel duidelijk/helder zien. Hier denk ik steeds “Moet ik nou toch weer een bril gaan dragen?”
Aan de berglijn (boven) kun je zien dat ik er toch weer duidelijkheid in wilde inbrengen, maar dat doet tegelijkertijd afbreuk aan de rest.
Margots boom (boven en rechts) voor de dieptewerking past ook veel beter in de vaagheid van de rest, maar mijn plantje linksonder niet.
Ik moet nog heel veel leren voor ik in deze techniek iets kan neerzetten waar ik blij van word, vermoed ik zo….
Ook de timing vind ik heel lastig…
